Voor half zeven wandelde ik vanuit ons appartement trap af voordeur uit rechtsaf de Tiende Straat in, langs het Tompkins park, waar op een verhard veldje een basketball-instructeur vier jong-volwassenen werptechnieken bijbracht. Ook langs klaarstaande vuilniszakken en een enkele man die erin keek en er soms wat uithaalde, en na drie blokken langs wat hoger oprijzende modernere huurwoningen (Riis-huizen, naar de ontwerper die zinnige en niet te dure huizen wilde bouwen voor gewone mensen). Alle straten lopen daar dood op de Franklin D Roosevelt East River Drive. Er zijn voetgangers-fietsers-viaducten me dunkt aan het eind van elke even genummerde straat (de straten lopen in NY oost-west, de bredere avenues noord-zuid). Over die stevige bouwsels kom je op het misschien goed honderd meter brede East River Park, waar je ook klangs de rivier kunt joggen.
Als ik in hetzelfde tempo doorga kom ik niet klaar voordat we zometeen de Public Library gaan bekijken.
Ik ben onder de Williamsburgbrug doorgelopen en toen van Delanceystreet terug naar huis. Ondertussen boodschappen gedaan voor het ontbijt en kwart voor acht weer thuis. Els was aan het bloggen. Na het ontbijt geld halen, want ik had Catalina nog niet betaald. Die wilde cash betaald worden. Geld halen mislukte. Via behulpzaam bankpersoneel een adres van een UBS-bank gekregen (mijn Amerikaanse bank, die onze dollars beheert).
Dat adres, Park Avenue 101, bestond wel, er was een indrukwekkend gebouw, maar de receptie zei dat UBS al wel een jaar geleden vertrokken was. - Nieuw adres gekregen, nu aan de Avenue van de America's (zesde Ave). Half uur wandelen naar ook een prachtig gebouw. Mijn zegje gedaan, en aan de telefoon gezet om hogere deskundigen te spreken. - Mijn Mastercard bleek gecanceld, dat hadden ze een maand tevoren bericht. Wist ik niets van, bericht niet ontvangen. En waarom was dat gebeurd, wie had dat zomaar gedaan, er stond toch voldende geld op? - Er was een technische reden geweest die ik half kon volgen.
Maar wat nu? Ik maakt duidelijk dat we op vakantie waren, voor onze uitgaven afhanelijk waren van onze mastercard, dat ik onmiddellijk tweeduizend dollar nodig had voor ons appartement en nog het een en ander voor dagelijkse uitgaven, allemaal via de niet meer functionerende Mastercard te krijgen. Althans, dat was de bedoeling (geweest) Toen en daar bleek dat onze bank, UBS, helemaal geen 'gewone' bank is, maar een investeringsbank, die helemaal niets met contant geld te maken heeft, geen betaalfaciliteiten beheert niets met contant geld doet en kan doen.. - Hoe moest dat verder? Ik heb in de grote hal van dat prachtige gebouw ruim een half uur met vier verschillende mensen gesproken, allemaal telefonisch, soms tussen andere clienten, waarbij ik viermaal for security reasons mijn geboortedag en huisadres moest noemen. Toen leek er een oplossing gevonden: ze zouden, en dat was voor hen een bijzonder gebaar, mij een cheque geven. Hoeveel wilde ik hebben? Ik nam het maar wat ruim en vroeg vierduizend. Exact vierduizend? Nee, geeft U me eigenlijk maar vierduizend vijfhonderd. - O.K., afgesproken.
Via een security-papiertje van de receptie werden we naar de 16de verdieping gestuurd. Veiligheden gepasseerd, nieuwe balie. Daar was een cheque op mijn naam voor 4.500.- dollar. Hoera!
Toen ik vroeg waar ik die kon incasseren kreeg ik weer het antwoord: nee, niet bij hen, zij deden zulke dingen niet, daarvoor moest ik naar een andere Amerikaanse bank, waar ik een account had. - Sorry meneer, ik heb geen andere bank in de USA.
Dat was dan lastig. Nee, dan was die cheque niet te incasseren. Toen ik vroeg of mijn Nederlandse bank, ABN-AMRO, in New York geen filialen had zocht hij op het internet en gaf mij een adres. Dat was een ABN-AMRO-office, maar hij dacht dat het eigenlijk niet een echt filiaal was. Maar ik kon er het beste even langs gaan. - En anders moest ik een nieuwe rekening openen bij een willekeurige bank. Daar zouden ze het geld dan op kunnen storten en daar kon ik het dan weer van afhalen. "Hoe lang duurt zoiets?" Ja, dat kon hij niet zeggen, dat verschilde per bank. Ja, een paar dagen zouden daar wel overheen moeten gaan. Want er moesten formaliteiten in acht genomen worden, en op die nieuwe rekening moest eerst ook geld gestort.
- Wij waren ondertussen anderhalf uur bezig geweest. Verlieten het gebouw met een onincasserbare maar heel officiele cheque van vierenhalfduizend dollar.
Het adres waarop de ABN-AMRO zouden moeten vinden was een onoverzichtelijk gebouw met receptie op de tweede verdieping. ABN-AMRO? Ja die hebben hier wel gezeten, drie jaar geleden verhuisd, nee ik weet niet waarheen.
- Het was nu een uur of een, eigenlijk lunch-tijd, maar ik wilde graag proberen een rekening te openen, ook al omdat ik niet wist hoe we Catalina zouden betalen met cash. Van mijn AMRO-bank rekening kan ik 500 dollar per dag halen. Misschien meer na wat telefoontjes, maar toch ...
We wilden naar Chase-Manhattan Bank, die was ons genoemd als grote bank en overal aanwezig. Maar zagen op onze weg daarheen een Citi-bank filiaal. Naar binnen. Het verhaal verteld aan de receptie. Na ernstig aanhoren zei de receptioniste dat we natuurlijk wel een rekenig konden openen, maar dat zulke dingen toch een paar dagen'kleine week, tijd namen. Toen ik zei dat een paar dagen geen optie was haalde ze de manager, een aardige (blanke) vrouw, die vroeg of wel niet liever Duits spraken. Ze deed dat in voortreffelijk Duits. Nee, Engels gaat ons beter af.
Weer het hele verhaal gedaan. Cheque laten zien, en ook de business card van de manager van UBS, die hij ons gegeven had toen we vroegen hoe we moesten duidelijk maken dat niet geldtekort op onze bank, maar andere\redenen ten grondslag lagen aan ons predicament. "Hier hebt U mijn businesscard, ze kunnen mij vanuit een andere bank altijd bellen, U bent een bijzonder geval."
De manager leek erin te gaan geloven dat het allemaal binnen een dag zou kunnen: morgen om deze tijd zouden we de nieuwe bankrekening kunnen hebben en zou het geld erop kunnen staan, dat wij er dan weer af zouden kunnen halen. - Maar we moesten eerst kennismaken met de banker herself. Dat was Sarah Usher, een heel volumineuze en heel zwarte vrouw, die ons allervriendelijkst ontving. Om kort te gaan, ze regelde in ons bijzijn alles, belde de UBS-manager, bij wie we nog vers in de herinnering lagen en die kennelijik behulpzaam reageerde. Ze spraken af wat gegevens heen en weer te faxen. - Ik moest van alles tekenen, er werd een nieuwe rekening voor mij geopend, ik kreeg een bankpas, we spraken veel vriendelijke woorden, en de volgende dag zelfde tijd zouden we het geld kunnen incasseren.
Het is nu ruim 9 uur op die 'volgende dag', en we gaan vol goede moed op pad. Dat wil zeggen: Els zegt dat ze het nog moet zien.
Het was ondertussen half drie en we lunchten aan de overkant in een 'groene' broodjeszaak en stapten daarna in de subway naar Washington Park, waar we een van onze geplande wandelingen maakten. Leuke wijk met vond Els leuke winkel(tje)s. Daarna naar huis gelopen, boodschappen gedaan voor Els haar eerste huismaaltijd. Een paar pilsjes gingen er daarna goed in. - De tijd is nog niet helemaal onze lichaamstijd, dat merk je gedurende de avond.
(Wim)
We hebben Catalina gezegd dat ze vandaag haar contante geld krijgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten