Woensdag. Weer heel vroeg wakker allebei, zo tegen half 6. Ons lichaam is nog steeds anders ingesteld. We stonden dus ook maar vroeg op, en zaten geloof ik om 8 uur in de subway naar Brookly'n Bridge. Wim heeft al beschreven wat we allemaal beliepen. Ik moet één ding wel even aanvullen. Wim schrijft dat zijn moeheid verdween in het Metr. Museum. Hij vertelde mij: "ik vond die zalen zo mooi, dat mijn moeheid weggleed.........." En dat bedoelde hij dus. Nou, ik kan er aan toevoegen, dat dat niet voor mij geldt. Als ik zo'n groot museum in ga, zakt me de moed meestal al in de schoenen, en nu helemaal, door die grote wandeling van vanmorgen. Ik vind een museum een soort slijtageslag. Ik heb nu wel een manier van lopen ontwikkeld om snel en energiek door een stad te lopen. Ik noem dat voor me zelf mijn "citywalk"; lange passen, met zo veel mogelijk vering; een soort zwempadpas dus.................Dan word ik het minst moe. In een museum is dat onmogelijk, en al dat staan alleen al!
Maar het is een indrukwekkend museum, dat zeker.
vanavond weer bij dee Fleemarket gegeten; heerlijk. leuke tent, aardige jongens die daar rondlopen, snel, efficient en uiterst vriendelijk. Alles vers en fris.
Het is een erg leuke buurt hier vind ik. Behalve al die eettentjes die er zijn, zijn er ook opvallend veel nailstudios. Wim kijk z'n ogen uit, want door het mooie weer staat alles open en zie je rijen vrouwen met hun voeten op een bankje en even zovele meisjes, die nagels zitten te behandelen. En dan ook een rij voor de handnagels natuurlijk! Lijkt mij wel wat!
We aten tegenover het Tompkin's park. navrant was wel dat daar een heel lange rij mensen stond met karretjes en lege zakken. Er was een tent, en een soort ambulance, en kennelijk werd daar eten uitgedeeld. Nou, dát zie je bij ond toch niet? de ommezijde van de medaille.............
Tot morgen
ELS
woensdag 11 mei 2011
Opheldering en activiteiten.
1. Hoe komen wij aan een Amerikaanse bank?
Toen ik Els haar blind wordende Amerikaanse oom H op zijn verzoek ging assisteren met onder meer zijn financien wilde hij dat ik bij zijn Amerikaanse bank een rekening opende; hij regelde dat.
Die oom was fantasierijk en origineel.: hij bood al zijn naaste famulieleden aan 6000 gulden van hem te lenen, renteloos, die je in 60 maandelijkse termijnen moest terugbetalen. En als hij intussen dood zou gaan hielden alle betalingsverplichtingen op. Mijn lening was in dollars, op de nieuwe rekening. Die moest ik wel beleggen, ik moest leren hoe dat soort dingen werkte. Hij adviseerde me daarin. - Toen hij doodging in 1994 bezat ik voor zo'n 5000 dollar aan contanten en wat aandelen IBM. Tot twee jaar geleden heb ik daar niets mee gedaan, maar mijn tegoed steeg tot het vijfvoudige. Vanaf twee jaar geleden zijn we vier keer in de VS met vakantie geweest van dat geld.
Zo, nu is hoop ik duidelijk waarom ik een Amerikaanse bank heb en hoe het komt dat dat geen 'normale'
bank is maar een investeringsbank.
Citibank heeft ons uit de brand geholpen, en daarom hebben we vandaag besloten al onze assets van UBS naar Ctibank over te brengen. Vanaf morgen heb ik daar een mastercard, zodat ik in de VS weer dollarbetalingen kan doen en dollars uit de muur trekken. - Voor onze volgende camper-vakantie september a.s., tussen San Francisco en Vancouver!
(Els vindt, na het lezen van deze tekst, dat ik ook even moet zeggen dat ik alle onder deze oom uitgehaalde escapades (want er waren er meer) vijf jaar geleden aan de belastinginspecteur heb opgebiecht. Die heeft me daarna, omdat ik er zelf mee kwam, mild bestraft; ik heb nu geen geheimen meer voor zijn dienst.)
De activiteiten van vandaag bestonden uit het wandelen over de Brooklynbridge van Manhattan naar Brooklyn, een wandeling van Bowling Green in het uiterste zuiden van Manhattan via Battery Park langs het water van de Hudson, waar je Newark aan de overkant ziet liggen, naar de westelijke kant van Ground Zero, waar ze spectaculair opschieten (we waren er 9 maanden geleden ook). - Daarna met de subway naar Central Park, waar we het Metropolitan Museum bezochten. In de twee en half uur daar doorgebracht mijn moeheid kwijtgeraakt.
Via onze Citibank-branch naar huis, laatste stuk voor de verandering met de bus.
We gaan weer eens in de stad eten. Els wil niet te laat, omdat ze met een volle maag minder goed slaapt. Ze kan nog wel wat interessante dingen vertellen.
(Wim)
Toen ik Els haar blind wordende Amerikaanse oom H op zijn verzoek ging assisteren met onder meer zijn financien wilde hij dat ik bij zijn Amerikaanse bank een rekening opende; hij regelde dat.
Die oom was fantasierijk en origineel.: hij bood al zijn naaste famulieleden aan 6000 gulden van hem te lenen, renteloos, die je in 60 maandelijkse termijnen moest terugbetalen. En als hij intussen dood zou gaan hielden alle betalingsverplichtingen op. Mijn lening was in dollars, op de nieuwe rekening. Die moest ik wel beleggen, ik moest leren hoe dat soort dingen werkte. Hij adviseerde me daarin. - Toen hij doodging in 1994 bezat ik voor zo'n 5000 dollar aan contanten en wat aandelen IBM. Tot twee jaar geleden heb ik daar niets mee gedaan, maar mijn tegoed steeg tot het vijfvoudige. Vanaf twee jaar geleden zijn we vier keer in de VS met vakantie geweest van dat geld.
Zo, nu is hoop ik duidelijk waarom ik een Amerikaanse bank heb en hoe het komt dat dat geen 'normale'
bank is maar een investeringsbank.
Citibank heeft ons uit de brand geholpen, en daarom hebben we vandaag besloten al onze assets van UBS naar Ctibank over te brengen. Vanaf morgen heb ik daar een mastercard, zodat ik in de VS weer dollarbetalingen kan doen en dollars uit de muur trekken. - Voor onze volgende camper-vakantie september a.s., tussen San Francisco en Vancouver!
(Els vindt, na het lezen van deze tekst, dat ik ook even moet zeggen dat ik alle onder deze oom uitgehaalde escapades (want er waren er meer) vijf jaar geleden aan de belastinginspecteur heb opgebiecht. Die heeft me daarna, omdat ik er zelf mee kwam, mild bestraft; ik heb nu geen geheimen meer voor zijn dienst.)
De activiteiten van vandaag bestonden uit het wandelen over de Brooklynbridge van Manhattan naar Brooklyn, een wandeling van Bowling Green in het uiterste zuiden van Manhattan via Battery Park langs het water van de Hudson, waar je Newark aan de overkant ziet liggen, naar de westelijke kant van Ground Zero, waar ze spectaculair opschieten (we waren er 9 maanden geleden ook). - Daarna met de subway naar Central Park, waar we het Metropolitan Museum bezochten. In de twee en half uur daar doorgebracht mijn moeheid kwijtgeraakt.
Via onze Citibank-branch naar huis, laatste stuk voor de verandering met de bus.
We gaan weer eens in de stad eten. Els wil niet te laat, omdat ze met een volle maag minder goed slaapt. Ze kan nog wel wat interessante dingen vertellen.
(Wim)
dinsdag 10 mei 2011
eerste volle dag maandag 9 mei
maandag 9 mei 2011 NY
Wim was al vroeg uit de veren; om 6 uur wou hij al opstaan,en ik suggereerde dan ook maar dat hij dat moest doen, en dan wel een eind kon gaan wandelen, mij met rust latend, en ik bedacht dat hij dan ook wel de rol van "hunter" op zich kon nemen, door meteen boodschappen te doen voor het ontbijt!!!! Ik dook dus weer onder; had ook bepaald niet goed geslapen, en had ook nog keelpijn en was heel erg moe..............Maar goed, om 7 uur stond ik toch ook maar op en een heel lekkere douche maakte me iets meer mens. En Wim kwam thuis met yoghurtjes, brood, boter, kaas en thee, dus.................prima! Lekker ontbeten, en op weg naar de bank, om uit te vinden wat er mis was met de bankpas van UBS.
En toen volgde een (bijna hele) dag van dollarproblemen...........maar, ik heb net gelezen, dat Wim ook een verslag heeft gemaakt van al die bank-avonturen, dus ik zal alles wat ik er over heb geschreven, nu deleten, want dat wordt te veel voor eventuele lezers..............................
Het voelt heel raar als je denkt leuk een weekje vakantie te kunnen vieren in NY, en ineens zonder geld te zitten, behalve die 100 dollar dan die Wim nog had!!! We moeten ook het apartement nog betalen, want Katalina wou het graag cash, en niet van te voren overgemaakt.
Een raar verhaal dat ik ws erg onvolledig heb opgeschreven..............Wim zal nog wel wat preciezer er op in gaan. Heleboel geleerd en es even van binnenuit gemerkt hoe het ook kan zijn...................
Hier na zijn we lekker gaan lunchen, hebben weer de ondergrondse genomen terug naar meer onze buurt, en maakten een wandeling uit mijn “doosje” wandelingen. Door Bleeckerstraat naar Washington Square. Wat een leuke buurten zijn dat allemaal. Bleeckerstraat is gewoon een mooie straat; er flaneren mensen en je ziet zeer veel trendy klerenwinkels, “one of a kind”shoes, bags. Het leuke van die straten ( en dat is in deze buurt waar wij wonen ook zo) bestaat vrnl uit het feit dat de huizen zijn opgetrokken uit die mooie rode steen en dat er veel bomen in staan met aan de voet kleine perkjes. In de straat waar wij wonen is ook wel wat rotsooi en zijn de huizen minder goed onderhouden, maar door die bomen is het toch aardig. De winkels zijn hier ook minder trendy. Opvallend vind ik dat in zo’n straat het niet één soort boom is, maar verschillende.Voor de deur hier staat een liquidambar (zoasl op de Hogeweg in Velp). Maar er zijn ook gingko’s en acacia’s.
Halfweg de wandeling werd ik wel erg moe en ook omdat we nog eet-inkopen wilden doen, hebben we een wat kortere weg genomen, de enige schuine straat die hier in de buurt is! Beladen met twee volle plastic tassen kwamen we thuis. Wat heerlijk om een apartement te hebben, en niet meer de deur uit te hoeven!!!
Macaroni, met rode paprika, spinazie, worstjes en graspte kaas erover. Nog niet geproefd, maar het lijkt me wel wat.
En ’s Avonds kwam Katalina langs, en gaf ons een password, zodat we nu ook internet hebben. Hoera! Meteen eerste aflevering “gepubliceerd”. ZE moet dus nog een dag op haar geld wachten................gaf niet. En het blijkt dat ze best van te voren betaald had willen worden, alleen niet per creditcard. Alweer een misverstand! Het oploaden van een foto is totnutoe mislukt ( security-reasons, haha), maar dat komt wel.
Tussen East River Park en Washington Square.
Voor half zeven wandelde ik vanuit ons appartement trap af voordeur uit rechtsaf de Tiende Straat in, langs het Tompkins park, waar op een verhard veldje een basketball-instructeur vier jong-volwassenen werptechnieken bijbracht. Ook langs klaarstaande vuilniszakken en een enkele man die erin keek en er soms wat uithaalde, en na drie blokken langs wat hoger oprijzende modernere huurwoningen (Riis-huizen, naar de ontwerper die zinnige en niet te dure huizen wilde bouwen voor gewone mensen). Alle straten lopen daar dood op de Franklin D Roosevelt East River Drive. Er zijn voetgangers-fietsers-viaducten me dunkt aan het eind van elke even genummerde straat (de straten lopen in NY oost-west, de bredere avenues noord-zuid). Over die stevige bouwsels kom je op het misschien goed honderd meter brede East River Park, waar je ook klangs de rivier kunt joggen.
Als ik in hetzelfde tempo doorga kom ik niet klaar voordat we zometeen de Public Library gaan bekijken.
Ik ben onder de Williamsburgbrug doorgelopen en toen van Delanceystreet terug naar huis. Ondertussen boodschappen gedaan voor het ontbijt en kwart voor acht weer thuis. Els was aan het bloggen. Na het ontbijt geld halen, want ik had Catalina nog niet betaald. Die wilde cash betaald worden. Geld halen mislukte. Via behulpzaam bankpersoneel een adres van een UBS-bank gekregen (mijn Amerikaanse bank, die onze dollars beheert).
Dat adres, Park Avenue 101, bestond wel, er was een indrukwekkend gebouw, maar de receptie zei dat UBS al wel een jaar geleden vertrokken was. - Nieuw adres gekregen, nu aan de Avenue van de America's (zesde Ave). Half uur wandelen naar ook een prachtig gebouw. Mijn zegje gedaan, en aan de telefoon gezet om hogere deskundigen te spreken. - Mijn Mastercard bleek gecanceld, dat hadden ze een maand tevoren bericht. Wist ik niets van, bericht niet ontvangen. En waarom was dat gebeurd, wie had dat zomaar gedaan, er stond toch voldende geld op? - Er was een technische reden geweest die ik half kon volgen.
Maar wat nu? Ik maakt duidelijk dat we op vakantie waren, voor onze uitgaven afhanelijk waren van onze mastercard, dat ik onmiddellijk tweeduizend dollar nodig had voor ons appartement en nog het een en ander voor dagelijkse uitgaven, allemaal via de niet meer functionerende Mastercard te krijgen. Althans, dat was de bedoeling (geweest) Toen en daar bleek dat onze bank, UBS, helemaal geen 'gewone' bank is, maar een investeringsbank, die helemaal niets met contant geld te maken heeft, geen betaalfaciliteiten beheert niets met contant geld doet en kan doen.. - Hoe moest dat verder? Ik heb in de grote hal van dat prachtige gebouw ruim een half uur met vier verschillende mensen gesproken, allemaal telefonisch, soms tussen andere clienten, waarbij ik viermaal for security reasons mijn geboortedag en huisadres moest noemen. Toen leek er een oplossing gevonden: ze zouden, en dat was voor hen een bijzonder gebaar, mij een cheque geven. Hoeveel wilde ik hebben? Ik nam het maar wat ruim en vroeg vierduizend. Exact vierduizend? Nee, geeft U me eigenlijk maar vierduizend vijfhonderd. - O.K., afgesproken.
Via een security-papiertje van de receptie werden we naar de 16de verdieping gestuurd. Veiligheden gepasseerd, nieuwe balie. Daar was een cheque op mijn naam voor 4.500.- dollar. Hoera!
Toen ik vroeg waar ik die kon incasseren kreeg ik weer het antwoord: nee, niet bij hen, zij deden zulke dingen niet, daarvoor moest ik naar een andere Amerikaanse bank, waar ik een account had. - Sorry meneer, ik heb geen andere bank in de USA.
Dat was dan lastig. Nee, dan was die cheque niet te incasseren. Toen ik vroeg of mijn Nederlandse bank, ABN-AMRO, in New York geen filialen had zocht hij op het internet en gaf mij een adres. Dat was een ABN-AMRO-office, maar hij dacht dat het eigenlijk niet een echt filiaal was. Maar ik kon er het beste even langs gaan. - En anders moest ik een nieuwe rekening openen bij een willekeurige bank. Daar zouden ze het geld dan op kunnen storten en daar kon ik het dan weer van afhalen. "Hoe lang duurt zoiets?" Ja, dat kon hij niet zeggen, dat verschilde per bank. Ja, een paar dagen zouden daar wel overheen moeten gaan. Want er moesten formaliteiten in acht genomen worden, en op die nieuwe rekening moest eerst ook geld gestort.
- Wij waren ondertussen anderhalf uur bezig geweest. Verlieten het gebouw met een onincasserbare maar heel officiele cheque van vierenhalfduizend dollar.
Het adres waarop de ABN-AMRO zouden moeten vinden was een onoverzichtelijk gebouw met receptie op de tweede verdieping. ABN-AMRO? Ja die hebben hier wel gezeten, drie jaar geleden verhuisd, nee ik weet niet waarheen.
- Het was nu een uur of een, eigenlijk lunch-tijd, maar ik wilde graag proberen een rekening te openen, ook al omdat ik niet wist hoe we Catalina zouden betalen met cash. Van mijn AMRO-bank rekening kan ik 500 dollar per dag halen. Misschien meer na wat telefoontjes, maar toch ...
We wilden naar Chase-Manhattan Bank, die was ons genoemd als grote bank en overal aanwezig. Maar zagen op onze weg daarheen een Citi-bank filiaal. Naar binnen. Het verhaal verteld aan de receptie. Na ernstig aanhoren zei de receptioniste dat we natuurlijk wel een rekenig konden openen, maar dat zulke dingen toch een paar dagen'kleine week, tijd namen. Toen ik zei dat een paar dagen geen optie was haalde ze de manager, een aardige (blanke) vrouw, die vroeg of wel niet liever Duits spraken. Ze deed dat in voortreffelijk Duits. Nee, Engels gaat ons beter af.
Weer het hele verhaal gedaan. Cheque laten zien, en ook de business card van de manager van UBS, die hij ons gegeven had toen we vroegen hoe we moesten duidelijk maken dat niet geldtekort op onze bank, maar andere\redenen ten grondslag lagen aan ons predicament. "Hier hebt U mijn businesscard, ze kunnen mij vanuit een andere bank altijd bellen, U bent een bijzonder geval."
De manager leek erin te gaan geloven dat het allemaal binnen een dag zou kunnen: morgen om deze tijd zouden we de nieuwe bankrekening kunnen hebben en zou het geld erop kunnen staan, dat wij er dan weer af zouden kunnen halen. - Maar we moesten eerst kennismaken met de banker herself. Dat was Sarah Usher, een heel volumineuze en heel zwarte vrouw, die ons allervriendelijkst ontving. Om kort te gaan, ze regelde in ons bijzijn alles, belde de UBS-manager, bij wie we nog vers in de herinnering lagen en die kennelijik behulpzaam reageerde. Ze spraken af wat gegevens heen en weer te faxen. - Ik moest van alles tekenen, er werd een nieuwe rekening voor mij geopend, ik kreeg een bankpas, we spraken veel vriendelijke woorden, en de volgende dag zelfde tijd zouden we het geld kunnen incasseren.
Het is nu ruim 9 uur op die 'volgende dag', en we gaan vol goede moed op pad. Dat wil zeggen: Els zegt dat ze het nog moet zien.
Het was ondertussen half drie en we lunchten aan de overkant in een 'groene' broodjeszaak en stapten daarna in de subway naar Washington Park, waar we een van onze geplande wandelingen maakten. Leuke wijk met vond Els leuke winkel(tje)s. Daarna naar huis gelopen, boodschappen gedaan voor Els haar eerste huismaaltijd. Een paar pilsjes gingen er daarna goed in. - De tijd is nog niet helemaal onze lichaamstijd, dat merk je gedurende de avond.
(Wim)
We hebben Catalina gezegd dat ze vandaag haar contante geld krijgt.
Als ik in hetzelfde tempo doorga kom ik niet klaar voordat we zometeen de Public Library gaan bekijken.
Ik ben onder de Williamsburgbrug doorgelopen en toen van Delanceystreet terug naar huis. Ondertussen boodschappen gedaan voor het ontbijt en kwart voor acht weer thuis. Els was aan het bloggen. Na het ontbijt geld halen, want ik had Catalina nog niet betaald. Die wilde cash betaald worden. Geld halen mislukte. Via behulpzaam bankpersoneel een adres van een UBS-bank gekregen (mijn Amerikaanse bank, die onze dollars beheert).
Dat adres, Park Avenue 101, bestond wel, er was een indrukwekkend gebouw, maar de receptie zei dat UBS al wel een jaar geleden vertrokken was. - Nieuw adres gekregen, nu aan de Avenue van de America's (zesde Ave). Half uur wandelen naar ook een prachtig gebouw. Mijn zegje gedaan, en aan de telefoon gezet om hogere deskundigen te spreken. - Mijn Mastercard bleek gecanceld, dat hadden ze een maand tevoren bericht. Wist ik niets van, bericht niet ontvangen. En waarom was dat gebeurd, wie had dat zomaar gedaan, er stond toch voldende geld op? - Er was een technische reden geweest die ik half kon volgen.
Maar wat nu? Ik maakt duidelijk dat we op vakantie waren, voor onze uitgaven afhanelijk waren van onze mastercard, dat ik onmiddellijk tweeduizend dollar nodig had voor ons appartement en nog het een en ander voor dagelijkse uitgaven, allemaal via de niet meer functionerende Mastercard te krijgen. Althans, dat was de bedoeling (geweest) Toen en daar bleek dat onze bank, UBS, helemaal geen 'gewone' bank is, maar een investeringsbank, die helemaal niets met contant geld te maken heeft, geen betaalfaciliteiten beheert niets met contant geld doet en kan doen.. - Hoe moest dat verder? Ik heb in de grote hal van dat prachtige gebouw ruim een half uur met vier verschillende mensen gesproken, allemaal telefonisch, soms tussen andere clienten, waarbij ik viermaal for security reasons mijn geboortedag en huisadres moest noemen. Toen leek er een oplossing gevonden: ze zouden, en dat was voor hen een bijzonder gebaar, mij een cheque geven. Hoeveel wilde ik hebben? Ik nam het maar wat ruim en vroeg vierduizend. Exact vierduizend? Nee, geeft U me eigenlijk maar vierduizend vijfhonderd. - O.K., afgesproken.
Via een security-papiertje van de receptie werden we naar de 16de verdieping gestuurd. Veiligheden gepasseerd, nieuwe balie. Daar was een cheque op mijn naam voor 4.500.- dollar. Hoera!
Toen ik vroeg waar ik die kon incasseren kreeg ik weer het antwoord: nee, niet bij hen, zij deden zulke dingen niet, daarvoor moest ik naar een andere Amerikaanse bank, waar ik een account had. - Sorry meneer, ik heb geen andere bank in de USA.
Dat was dan lastig. Nee, dan was die cheque niet te incasseren. Toen ik vroeg of mijn Nederlandse bank, ABN-AMRO, in New York geen filialen had zocht hij op het internet en gaf mij een adres. Dat was een ABN-AMRO-office, maar hij dacht dat het eigenlijk niet een echt filiaal was. Maar ik kon er het beste even langs gaan. - En anders moest ik een nieuwe rekening openen bij een willekeurige bank. Daar zouden ze het geld dan op kunnen storten en daar kon ik het dan weer van afhalen. "Hoe lang duurt zoiets?" Ja, dat kon hij niet zeggen, dat verschilde per bank. Ja, een paar dagen zouden daar wel overheen moeten gaan. Want er moesten formaliteiten in acht genomen worden, en op die nieuwe rekening moest eerst ook geld gestort.
- Wij waren ondertussen anderhalf uur bezig geweest. Verlieten het gebouw met een onincasserbare maar heel officiele cheque van vierenhalfduizend dollar.
Het adres waarop de ABN-AMRO zouden moeten vinden was een onoverzichtelijk gebouw met receptie op de tweede verdieping. ABN-AMRO? Ja die hebben hier wel gezeten, drie jaar geleden verhuisd, nee ik weet niet waarheen.
- Het was nu een uur of een, eigenlijk lunch-tijd, maar ik wilde graag proberen een rekening te openen, ook al omdat ik niet wist hoe we Catalina zouden betalen met cash. Van mijn AMRO-bank rekening kan ik 500 dollar per dag halen. Misschien meer na wat telefoontjes, maar toch ...
We wilden naar Chase-Manhattan Bank, die was ons genoemd als grote bank en overal aanwezig. Maar zagen op onze weg daarheen een Citi-bank filiaal. Naar binnen. Het verhaal verteld aan de receptie. Na ernstig aanhoren zei de receptioniste dat we natuurlijk wel een rekenig konden openen, maar dat zulke dingen toch een paar dagen'kleine week, tijd namen. Toen ik zei dat een paar dagen geen optie was haalde ze de manager, een aardige (blanke) vrouw, die vroeg of wel niet liever Duits spraken. Ze deed dat in voortreffelijk Duits. Nee, Engels gaat ons beter af.
Weer het hele verhaal gedaan. Cheque laten zien, en ook de business card van de manager van UBS, die hij ons gegeven had toen we vroegen hoe we moesten duidelijk maken dat niet geldtekort op onze bank, maar andere\redenen ten grondslag lagen aan ons predicament. "Hier hebt U mijn businesscard, ze kunnen mij vanuit een andere bank altijd bellen, U bent een bijzonder geval."
De manager leek erin te gaan geloven dat het allemaal binnen een dag zou kunnen: morgen om deze tijd zouden we de nieuwe bankrekening kunnen hebben en zou het geld erop kunnen staan, dat wij er dan weer af zouden kunnen halen. - Maar we moesten eerst kennismaken met de banker herself. Dat was Sarah Usher, een heel volumineuze en heel zwarte vrouw, die ons allervriendelijkst ontving. Om kort te gaan, ze regelde in ons bijzijn alles, belde de UBS-manager, bij wie we nog vers in de herinnering lagen en die kennelijik behulpzaam reageerde. Ze spraken af wat gegevens heen en weer te faxen. - Ik moest van alles tekenen, er werd een nieuwe rekening voor mij geopend, ik kreeg een bankpas, we spraken veel vriendelijke woorden, en de volgende dag zelfde tijd zouden we het geld kunnen incasseren.
Het is nu ruim 9 uur op die 'volgende dag', en we gaan vol goede moed op pad. Dat wil zeggen: Els zegt dat ze het nog moet zien.
Het was ondertussen half drie en we lunchten aan de overkant in een 'groene' broodjeszaak en stapten daarna in de subway naar Washington Park, waar we een van onze geplande wandelingen maakten. Leuke wijk met vond Els leuke winkel(tje)s. Daarna naar huis gelopen, boodschappen gedaan voor Els haar eerste huismaaltijd. Een paar pilsjes gingen er daarna goed in. - De tijd is nog niet helemaal onze lichaamstijd, dat merk je gedurende de avond.
(Wim)
We hebben Catalina gezegd dat ze vandaag haar contante geld krijgt.
maandag 9 mei 2011
zondag 8 mei
8 mei 20011
Zeer lange dag mag je wel zeggen!
Wim bracht ons plus koffers naar station Velp, reed de auto terug, en liep naar het station. Treinreis naar Schiphol op zondag (op deze tijd van de dag ) niet rechtstreeks vanaf Arnhem, maar met overstap in Utrecht. We waren heel mooi op tijd, hadden thuis al ingecheckt, en waren zelfs nog te vroeg bij de bagage-afleverbalie. Vervelend gewacht allemaal, maar wel geruststellend en ontspannen. De vlucht ging gladjes; we hadden weer van die super-stoelen met extra beenruimte bij een nooduitgang. Het eigen filmscherm maakte de reis kort. Ik keek nogmaals naar de King’s Speech (en vond hem weer fantastisch), en amuseerde me (ook niet voor het eerst )met Sjakie en de chocoladefabriek. In beide films speelde die filmster, die meestal slechte vrouwen speelt, ik ben haar naam kwijt. In Harry Potter speelt ze die verschrikkelijke................(vul maar in) een aardige rol.
En dan komt het schuifelen in de rijen voor de douane. 1 ½ uur deden we er over. De man die ons “behandelde” was bijzonder kortaf en snauwerig, maar tot slot zei hij tegen Wim, dat hij een “bad day” had (te warm, instrumenten werkten niet goed enzenz), dus uiteindelijk viel hij mee; bleek dus toch een mens te zijn. Hij zei ons tot slot zelfs goeiedag! Ik dacht wel steeds aan vluchtelingen en hoe verschrikkelijk het moet zijn om steeds als vee behandeld te moeten worden.
Na wat gezoek naar bagage vonden we de air-train, die tussen de verschillende terminals van Kennedy-airport loopt. Enorme afstanden. We stapten uit bij Jamaica, vanwaar de undergrounds lopen die naar Manhattan gaan., J en E. J was in reparatie (ook hier!!) dus namen we E. Voor mijn gevoel zaten we er urenlang in, wat natuurlijk niet zo was, maar wel heel lang. Bij Washington Square eruit en naar boven. Zo, we zijn in Manhattan!!! Op de kaart “vlakbij” ons apartement. Taxi aangehouden en een kwartier later maakten we kennis met Katalina Salazar, die ons al stond op te wachten. Eerste etage. Met parket bevloerd, groot apartement. Goeie keuken, aan de kamer vast, aparte slaapkamer met twee enorme bedden, en bover de keuken nog een soort halfetage waar een matras is voor nog twee mensen. Goeie badkamer. Lijkt dus prima. De straat is gezellig, een beetje rommelig, maar in mijn optiek echt New York’s.
Na een beetje uitpakken en zo meteen maar op pad in de buurt. Geld halen kun je vlakbij, en overal in dit buurtje zijn winkeltjes, cafeetjes en restaurantjes. Wel gezellig.
Het geld halen lukte niet; de kaart werd niet geaccepteerd. We besloten dat dan maar uit te stellen tot morgen, en dan bij de bank naar binnen te gaan. Dus richting Tompkin Square, waar Katalina een leuk restaurantje had aangeraden “Fleemarket” (het klinkt niet aantrekkelijk, maar het “flee”karakter sloeg denk ik op het interieur, waar van alles was uitgestald, en niet op het eten.) Wim at couscous met kip, maar was niet gecharmeerd van wat hij kreeg; ik had gewoon sla met brood en dat was prima. Eén glaasje wijn genomen, omdat we dicht bij huis zijn. Dat kon nèt. Op de terugweg nog even een winkeltje in, en toen gauw naar huis. En vroeg naar bed, wat voor ons gevoel toch niet zo vroeg was!!!
Een foto volgt nog.
woensdag 4 mei 2011
Vooraf
Op zondag 8 mei vertrekken we om half twee van Schiphol voor een week New York. We hebben geen hotel besproekn maar een appartement in de Tiende straat, East Village, niet ver van het Tompkins Square Park. Op 15 mei vertrekken we weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)